سالها پیش در پی صنعتی شدن کشاورزی و مهندسیِ غذا، دانشمندان، موفق به ساخت وانیل دستکاری شده یا ژنتیکی شدند و آن را جایگزین وانیل طبیعی کردند.
غیر از اینکه وانیل مصنوعی، یک محصول غیرطبیعی بود و برای سلامتی خطر داشت، این کار باعث شد که معیشت کشاورزان ماداگاسکار نیز به خطر بیفتد چرا که این گیاه طبیعی وانیل یکی از عمده محصولات کشاورزی این منطقه بود و با ورود وانیلهای مصنوعی به بازار، کار کشاورزان و عرضه کنندگان وانیل طبیعی مورد تهدید واقع شد.
در این بین به سایر موجودات، به حیاتِ کرهی زمین و به نیاز نسلهای آینده کمتر میاندیشد و با نگاه تک بعدی، جنگل را چوبی برای وسایلش، دریا را بستری برای غذایش، حیوانات را گوشتی برای سفرهاش و نیروی کار را دستی برای انجام کارهای سخت میبیند و به سایر تبعاتِ رفع نیازهایش نمیاندیشد.
در چرخهی حیات و زنجیرهی مصرف، نگاه فروتنانه و محبتآمیز، حلقهی مفقودهایست که انسان باید به آن بها بدهد چرا که در نهایت سلامت و حیات خودش هم در گرو آن زنجیره خواهد بود.
بیشتر تولیدکنندگان در مورد میزان ژنتیکی بودن محصولاتشان به مصرفکننده هشداری نمیدهند و مردم در مورد میزان سلامت بسیاری از محصولات مصرفیشان هیچ ایدهای ندارند.
مهندسی ژنتیک، دستبُرد انسان به طبیعت است که به واسطهی علم و تکنولوژی صورت پذیرفته و تاثیرات مخربی بر طبیعت و سلامتی انسان میگذارد.
یکی از دغدغههای مصرفکنندگان در سالهای اخیر، شناسایی و تهیهی مواد غذایی ارگانیک و غیرتراریخته است. این مواد غذایی ضمن اینکه در شرایطی طبیعی و سازگار با طبیعت به عمل آمدهاند برای سلامتی انسان نیز مفیدند و به مردم، کشاورزان و کارگران کمترین ضرر را میرسانند.
مواد غذایی دستکاری شده به هیچ وجه به نفع سلامتی نیستند و با مفهوم «درست غذا خوردن» در تضاد میباشند. گرچه تولیدکنندگان ادعا میکنند که مواد غذایی دستکاری شده برای سلامتی تهدید محسوب نمیشوند و اصلا نیازی نیست که مصرفکننده در این مورد آگاهی داشته باشد. اما این محصولات برای سلامتی خطرناکند و ممکن است باعث ایجاد حساسیت بشوند. البته که اثرات بلند مدتِ مصرف غذاهای ژنتیکی هنوز بررسی نشده است و نیاز به گذر زمان دارد.
